Hayatımı kaleme alırken, yanlızlığımı bir kez daha hissediyorum. Evet yokluğun çok acıtıyor bedenimi, ama snei istemiyorum. Biliyorum ki gidicisin.. O gün söylediklerin, bir hançer gibi saplanırken bedenime, şu satırlarda bile gözlerini, gülüşünü; hayal ederek yaşıyorum. Sence hala seviyor muyum? İstiyor muyum hala?
Her gün yatağımdan, belki bir gün karşılaşırız ümidiyle uyanıyorum. Aslında bunun imkansız olduğunu biliyorum. Dedim ya, ümit... Bazen de o uzun gecelerde kurduğumuz hayalleri düşünerek uyuyorum. Belki rüyamda da olsa, yaşarım o anları, her dakikasını dolu dolu yaşarım belki diye; tekrar ümit içerisinde oluyor aklım. Aslında seni gönlümde sevesim geliyor. Çünkü içimde yavaş yavaş soluyorsun, kuruyorsun ve en kötüsü; gözyaşlarım bile yetmiyor seni yaşatmaya. Bazen yenilsek de, her yenilgi; yeni bir umut çıkarır karşımıza. Biraz acımasız, biraz korkak, biraz da endişe içerisinde izleriz aslında. Ama biliriz ki, geçmişimiz; kapanmayan yara olup, kalır. Sol yanımızda...
